38 e-AUTO SERVICE MANAGER 08 - 2026 townia motoryzacyjna ta preferencyjna ochrona co do zasady nie znajduje zastosowania. Aktualne przepisy przewidują jednak mechanizm złożenia oświadczenia o zawodowym albo niezawodowym charakterze umowy, gdy nie można tego jednoznacznie ustalić na podstawie wpisu w CEIDG. W konsekwencji warsztat samochodowy w sporze z dystrybutorem jest co do zasady traktowany jako w pełni profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego. Nakłada to na serwis obowiązek zbadania rzeczy i terminowego zgłoszenia wady (art. 563 Kodeksu cywilnego). Należy jednak pamiętać, że utrata uprawnień wskutek niezbadania rzeczy lub niezgłoszenia wady nie następuje między innymi wtedy, gdy sprzedawca wiedział o wadzie albo zapewnił kupującego, że wada nie istnieje (art. 564 Kodeksu cywilnego). ROSZCZENIA ODSZKODOWAWCZE Z ART. 471 KODEKSU CYWILNEGO Wobec ograniczeń rękojmi wynikających z art. 561 § 2 Kodeksu cywilnego, podstawową ścieżką do dochodzenia pełnego kosztu robocizny jest oparcie roszczeń na ogólnych zasadach odpowiedzialności kontraktowej, regulowanej przez art. 471 Kodeksu cywilnego. Odpowiedzialność ta może funkcjonować niezależnie lub równolegle do uprawnień z rękojmi (art. 566 § 1 Kodeksu cywilnego), o ile strony nie zmodyfikowały jej skutecznie w umowie lub Ogólnych Warunkach Umów. Dostarczenie wadliwej części przez dystrybutora stanowi nienależyte wykonanie umowy sprzedaży. Samo wystąpienie wady i nienależyte wykonanie zobowiązania nie gwarantuje jednak automatycznego zwrotu pełnych kosztów przedstawionych przez warsztat. Zgodnie z art. 6 Kodeksu cywilnego ciężar dowodu spoczywa na powodzie (warsztacie), który w ewentualnym sporze sądowym musi wykazać następujące przesłanki : • Nienależyte wykonanie umowy – wykazanie, że dostarczona część posiadała wadę tkwiącą w niej w momencie wydania (np. wadę fabryczną lub materiałową), a usterka nie powstała na skutek błędu montażowego. • Zaistnienie szkody i jej wysokość – szkodą warsztatu może być uzasadniony i udokumentowany koszt powtórnego wykonania usługi, jeżeli konieczność jej przeprowadzenia pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z wadą dostarczonej części. • Adekwatny związek przyczynowy – wykazanie, zgodnie z art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego, że konieczność przeprowadzenia ponownego montażu i demontażu stanowi normalne następstwo dostarczenia wadliwego elementu. • Celowość poniesionych kosztów i minimalizacja szkody – wykazanie, że warsztat podjął racjonalne działania w celu ograniczenia rozmiarów szkody (art. 362 Kodeksu cywilnego), np. nie dokonywał montażu elementu z jawnie widocznymi uszkodzeniami. WARSZTAT
RkJQdWJsaXNoZXIy ODk4Nzg=